دستهامان خالی دلهامان پر گفتگوهامان مثلا یعنی ما کاش می دانستیم...
تا پنجره
گشوده است
زندگی را تجربه کن
و روز ها که می روند
به امید ثانیه ها
روبروی من بمان
از این نگاه نمی گذرم
تا در این خلوت
سکوت را بشکنیم
امروز خاموش
فردا
بیدار به لحظه ایم
امین شریفی
تقدیم به پدر واستاد بزرگوارم محمد شریفی به مناسبت سالروز تولدشان
به خانه
هر کس عشق
را به دید گاهی
بیگانه گفته است
که در های بسته ی دیدگان
منتظر گریز گاهی تازه
مانده است
که انتهای آن
بی گمان
معمایی ست
و هر ناله
پاسخ کهنه ای دارد
که معنای آن ، نمی دانم
به هر کلام تو
راز دل
با ستاره می گویم
و دانستم . . .
امین شریفی
موریانه ها
در خواب خواندن
شعر هایم
در پوسیده ترین قاب زندگی
نمی گنجند
و تقدیر آینه ، مرگ را
به سوی ما اشاره می کند
و از میان واژگان
حر فهایم
می نویسد بر خاک
که مرگ
دوستی تنها ست
امین شریفی
باید
زیر ذره بین مترسک ها
تفکرت را به باد بسپاری
و آنقدر ریز شوی
که از تنگنای کوچه هایی بگذری
که تعبیر
صدای خاموش خواب ها را
نمی داند
امین شریفی
دشنه در دست سایه ها
ایستاده بر تفکر قرن
تار و در روی دار
گیاهی سبز تفسیر ذهنتان باشد
با حروفی که در غبار تخته ها
سیاه می شود و سنگ به چهره ی تاریخ
دشنه در دست سایه ها
ایستاده بر تفکر عصر
با خستگی هایی تنیده بر دیوار
بنشین به انعکاس خاموشی
که خواب هم نمی برد مرا دیگر
امین شریفی
از تو با تو حرف میزنم
با ذهنی خسته
به وسعت یک میدان
و شانه ای از درد
که با نیزه بر موج می لرزاندم
از تو با تو حرف می زنم
با زبان طبل وسرود
از تلاطم تاریخ
در خطوط پیراهن باد
که تا مضراب
بر دهان بکوبیم و
تندیسی از صدا
بر مزار سر های خفته بچرخانم
با زخم سینه ی مدفون
به گنجینه ای باستانیم
از تو با تو حرف می زنم
در حضور سایه های استخوان بر آب
تا
رقص نعره های جنین
با پلک های بسته از
خواب های در عبور
امین شریفی
این بهانه ای ست
برای بزرگ خواندن نامت
و بردن چشمهایت
به سوی چشمه هایی
که ندیده ای
وبرای دیدنشان
لحظه هارا
شماره می کردی
سلام می گوییم
به چشمه هایی
که امروز رود و
فردا دریای دیدگان تو می شوند
که این بهانه ای ست
درین سکوت
تا از آتش پنهان
نامت را
وام بگیرم
دوباره گرم
امین شریفی
ایستاده می رود
زنی در خواب
میان تقویم نفرت ها
وما
انسان
مقیم چهره های کبود
زیبا به خواب ها در نیامدیم
وبا هر فلسفه
فرو رفتیم به چاله در شهر
آنجاکه استقامت دیوار
اندیشه را جویده نمی بلعد
وما
انسان
نبوده ایم
تا به جستن جاودانگی
باز آییم
امین شریفی
چقدر
به درون
باید گریخت؟
از عدالت نا آشنای این
برادران همسایه
و حرف و تصویری
که در حصار خانه ی اجساد
می پوسد
چقدر
این گربه از تبسم سنگها
بر دهانتان لیس می کشد
ودر دوسوی آینه هر روز
به فراموشی خواهد بود
تا یک مجسمه در تخت های خواب
حادثه بنشیند
چقدر
به درون
باید؟؟
کسی به قاب عکس جهان
جاودانه حاکم نیست
وقتی شاعران
میان ذهن سپید کاغذ ها
محو می شوند
